Św. WAWRZYNIEC – Odpust 11 sierpnia

Pod tym imieniem kryje się 16 świętych i 4 błogosławionych. Najważniejszy z nich to diakon i męczennik Święty Wawrzyniec Święty przedstawiany jest w stroju diakona o dość pucołowatej twarzy. Najczęściej trzyma kratę (ruszt), na której był męczony i gałązkę palmy, jako symbol swego męczeństwa. Może też występować z ewangelią i krzyżem, a także z torebką na pieniądze, z której rozdawał je ubogim. Liturgiczny obchód ku czci św. Wawrzyńca, diakona i męczennika, przypada na dzień 10 sierpnia i ma rangę święta O pochodzeniu Św. Wawrzyńca nie wiemy prawie nic. Według zachowanych Akt Męczeństwa Wawrzyniec miał pochodzić z Hiszpanii, a jego rodzicami byli Orencjusz i Pacjencja. Po przybyciu do Rzymu został archidiakonem i zaufanym papieża Sykstusa II. Papież powierzył także św. Wawrzyńcowi administrację dóbr kościelnych oraz opiekę nad ubogimi Rzymu. Kiedy za panowania cesarza Waleriana (253-260) wybuchło nowe prześladowanie Kościoła, został pojmany papież. Wtedy św. Wawrzyniec podążył za nim, mówiąc: Gdzie idziesz, Ojcze, bez syna? Jakże obejdziesz się bez swojego diakona? Nigdy nie odprawiałeś Mszy świętej bez swojego diakona, czymże więc mogłem ściągnąć na siebie niełaskę twoją?” Na to miał odpowiedzieć papież-męczennik: Dla mnie steranego wiekiem jest przygotowana mniejsza próba. Ciebie czekają o wiele większe cierpienia, ale też i piękniejsza korona chwały cię czeka”. Po tych słowach papież miał złożyć pocałunek na czole św. Wawrzyńca, został zabrany do więzienia i tego samego jeszcze dnia, 6 sierpnia 258, otrzymał wraz z towarzyszącymi mu diakonami i kapłanami palmę męczeństwa (został stracony). Dla św. Wawrzyńca była zgotowana natomiast osobna kaźń. Dekret cesarza nakazywał nie tylko likwidować ludzi, ale także majątki kościelne. Zostawiono więc św. Wawrzyńca jako ich zarządcę, by wydobyć od niego zeznania, jaki jest stan majątku Kościoła rzymskiego. Usiłowano także wymóc na nim przekazanie go w całości urzędnikom cesarskim. Jednak przezorny diakon rozdał wcześniej wszystkie pieniądze pomiędzy ubogich. Kiedy zaś sędzia nakazał mu pokazać skarby Kościoła, św. Wawrzyniec zebrał tychże ubogich i wskazując na nich miał powiedzieć: Oto są skarby Kościoła!”. Rozwścieczony sędzia nakazał św. Wawrzyńca siec knutami, a potem rozłożyć na kracie i tak wolno palić ogniem, aż powie, gdzie są skarby, którymi zamierzali się wzbogacić urzędnicy cesarscy. Święty wśród tak wyszukanych katuszy miał zdobyć się jeszcze na słowa skierowane do sędziego i kata: Widzisz, że ciało moje już dosyć jest przypieczone z jednej strony, obróć je na drugą stronę. Ta właśnie bohaterska postawa zjednała św. Wawrzyńcowi najwyższy podziw Kościoła rzymskiego i zapewniła mu chwałę. Święty Augustyn pisze, że jak Jerozolima szczyci się św. Szczepanem, tak Rzym jest dumny ze św. Wawrzyńca. Święty Wawrzyniec patronuje ubogim, piekarzom, kucharzom, bibliotekarzom, administratorom, oraz pszczelarzom. Pomaga w dolegliwościach reumatycznych, przy gorączce, chorobach oczu i skóry. W przypadku zarazy też można go wezwać. Chroni również od ognia i próbuje konkurować ze św. Florianem jako patron strażaków. Jego rola jest jednak trochę inna, gdyż jest jednocześnie opiekunem ognia i dba, by ten niezbędny żywioł pomagał ludziom, nie wyrządzając przy tym szkód. W dzień jego święta rozniecano ogień przez pocieranie drewna osiki lub olchy. Wzywano go w czasie pożarów i przeciw chorobom reumatycznym (palenie w kościach.Otoczono też jego postać wielu legendami, jak np. tą, że w każdy piątek schodzi do czyśćca i wyzwala z niego jedną duszę. Pod imieniem św. Wawrzyńca istnieją miasta. W Kanadzie trzecia największa rzeka nosi nazwę Św. Wawrzyńca (3138 km). Również w Polsce kult św. Wawrzyńca był kiedyś bardzo żywy. Julian Krzyżanowski przytacza aż 25 przysłów, związanych z dorocznym świętem św. Wawrzyńca. Oto niektóre z nich: Gdy na Wawrzyńca orzechy obrodzą, to w zimie mrozy dogodzą”; Gdy na Wawrzyńca słota trzyma, do Gromnic lekka zima”;Wawrzyniec pokazuje, jak jesień następuje”.

Nabożeństwa

niedziela 15:30: Nieszpory lub inna modlitwa

codziennie: Koronka do Bożego Miłosierdzia

każda środa: Nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy po wieczornej Mszy Świętej

każdy czwartek: Koronka do Bożego Miłosierdzia i adoracja Pana Jezusa od 15.00 do wieczornej Mszy Świętej

każdy czwartek 15 min. przed Mszą św.: Nabożeństwo do Świętego Jana Pawła II

każdy piątek po Mszy św. wieczornej: Nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego i św. Faustyny

I piątek miesiąca: po Mszy Świętej wieczornej nabożeństwo do Najświętszego Serca Pana Jezusa

I sobota: Różaniec po wieczornej Mszy Świętej

13 dzień miesiąca: Wieczór Fatimski podczas wieczornej Mszy Świętej

Historia Kościoła parafialnego pw. św. Wawrzyńca

Kościół został wybudowany w stylu barokowym w latach 1728-1730. W roku 1730 sufragan przemyski i ówczesny rektor kościoła ks. Andrzej Pruski poświęcił długo budowany kościół pod wezwaniem św. Wawrzyńca i św. Sebastiana. Kościół ten jest budowlą murowaną, w stylu zgładzonego baroku. W 1891 r. został on gruntownie wyremontowany i ozdobiony. Podczas I wojny światowej uległ dużym zniszczeniom. Wtedy to spłonął dach a sklepienie częściowo spadło. W latach 1994-1995 kościół otrzymał nowy dach, pokryty miedzią. Fakt ten jednocześnie stanowił I etap prac renowacyjnych wykonanych z zewnątrz, a obecnie prowadzonych wewnątrz. W listopadzie 1997 r. zakończono odnawianie ołtarza głównego. Ołtarz ten jest drewniany, trój osiowy i jednokondygnacyjny. Cokoły ustawione uskokowo stanowią podstawę kolumnady z posągami czterech świętych. W centralnej części ołtarza znajduje się obszerna wnęka o triforyjnym zarysie, objęta profilowaną, złoconą ramą. We wnęce, czerwonym, aksamitnym tle znajduje się krucyfiks. Na zasuwie obraz przedstawiający św. Wawrzyńca. Z kolei na osi wnęk mieści się tarcza objęta girlandami, w zwieńczeniu zaś rondo z przedstawieniami św. Sebastiana. Nad obrazem na osi umieszczona jest tarcza z inskrypcją, a nad nią Ducha św. W glorii. Kolorystyka ołtarza utrzymana jest w tonacji brązowej. We wnętrzu kościoła uwagę zwraca zabytkowa ambona z bogatą dekoracją snycerską. Boki płycin zwężają się ku górze, zamknięte są gzymsem. Płyciny ozdabia dekoracja z ornamentem akantowym. Kosz jest wieloboczny, na bogato dekorowanym wsporniku z elementami wolut oraz muszelek, zakończony szyszką. Na zaplecku znajduje się obraz przedstawiający św. Jana Ewangelistę z jego atrybutami :z jednej strony orzeł a z drugiej kielich z wężem. U góry zaplecka znajdują się dwa aniołki w pozie podtrzymującej baldachim. Na podniebieniu baldachimu namalowany jest Duch św. W glorii. W zwieńczeniu są uskrzydlone główki aniołków oraz postać Chrystusa Króla w glorii. Płycina, łącząca kosz z konstrukcją schodową, jest łukowato wycięta i ozdobiona ornamentem akantowym. Tak samo ozdobione są dwie płyciny obramujące schody od zewnątrz. W rogu, obok ołtarza bocznego znajdują się przykuwające uwagę chrzcielnica, głównie przez jej zwieńczenie, na którym znajduje się figura Chrystusa i św. Jana Chrzciciela podczas chrztu w Jordanie. Chrzcielnica typu kielichowego pochodzi z I poł. XVIII w. (późny barok). Baza chrzcielnicy jest ośmioboczna, trójstopniowa, trzon natomiast ma nisko położony nodus zdobiony liśćmi akantu. Czasza przykryta jest pokrywą zdobioną od góry trzema rzędami ornamentu liściastego ułożone łuskowo.

XVIII-wieczna rezydencja Biskupów przemyskich

Jak wiadomo Radymno w 1384r. zostało nadane biskupstwu przemyskiemu. Następnie w 1431r. Radymno otrzymało prawa miejskie. Herb miasta został zmieniony z infuły papieskiej na żaglowiec kołyszący się na falach. Niebawem też biskupi przemyscy wznieśli w Radymnie swoją rezydencję, przez co miasto miało miało zyskać na znaczeniu. Podobnie jak wszystkie rezydencje dostojników kościelnych i świeckich owa radymniańska stała się ośrodkiem miejscowego życia społecznego, kulturalnego, a być może politycznego. Niestety, rezydencja nie przetrwała do czasów dzisiejszych. Wcześniej zdewastowana i zniszczona, została rozebrana na początku XIX w. Pozostały po niej jedynie ślady fortyfikacji i towarzyszących zabudowań. W przeszłości odgrywała ważną rolę zarówno jako obiekt kulturalny, jak i strategiczny, obronny, ponieważ była ufortyfikowana. Rezydencja biskupów przemyskich znajdowała się na niewielkim wzgórzu, naprzeciw miasta, przy ujściu rzeki Rady do Sanu, na przedmieściu nazywanym Skołoszowem. Składała się z pałacu z komnatami i salami reprezentacyjnymi, oficyny, zabudowań gospodarczych i ogrodów. Wszystko to było otoczone wałem i fasadami, przez co rezydencja stanowiła główną obronę miasta. Informacje na temat radymniańskiej siedziby biskupów przemyskich są bardzo ubogie, albowiem wszystkie akta miejskie Radymna, spłonęły w 1939r. zginęło też wiele archiwaliów kościelnych i miejskich w Przemyślu. Ponadto nie udało też się odnaleźć przekazów ikonograficznych rezydencja, więc nie wiadomo dokładnie, jak wyglądała. Najważniejszym i najcenniejszym źródłem wiedzy o rezydencji radymniańskiej z XVIII wieku stał się dokument sporządzony z okazji lustracji miasta i klucza radymniańskiego, dokonanej na polecenie biskupa Sierakowskiego, rozpoczętej w 1746r. W oparciu o ten dokument można odtworzyć program przestrzennej rezydencji z tego czasu. Parterowy dom, nazywany pałacem, wykonany był z drewna i zawierał program mieszkalno-rezydencyjny. W rzucie poziomym przypominała literę „H”. Jego zasadniczą część stanowił w rzucie poziomym prostokąt utworzony z pięciu pokoi okalający sień. Cztery z nich przylegały do niej po bokach, zaś piąty mieścił się za nią na północy. Z układem tym łączy się cztery gabinety, dwa od dziedzica i dwa od ogrodu. Niewątpliwie pałac nawiązywał do typu dworów z końca XVIII wieku. Towarzyszył mu cały kompleks zabudowań i urządzeń pełniące funkcje usługowe, do których należały oficyny, kuchnia, piekarnia, piwnice, powozownia, stajnia, kuźnia, ogrody, stawy i folwark. „Lustracja” stanowi źródło pozwalające poznać również dawną świetność rezydencji. Niestety owa świetność nie trwała długo. Jeszcze za życia Aleksandra Fredry, który to ją zbudował, wyposażył w meble, ozdobił malowidłami i sporą ilością obrazów, została zdewastowana. Wojska rosyjskie zajęły ją i ograbiły w roku 1733. Od tej pory powoli niszczała. Biskupi przemyscy pochłonięci byli w tym czasie istotniejszymi dla nich sprawami w Przemyślu. W roku 1746 komisarze, którzy rozpoczynali lustrację, odnotowali poważne zniszczenia rezydencji zarówno z zewnątrz, jak i na zewnątrz. Zniszczenia te skumulowało jej zajęcie prze zaborców austriackich w 1772r. Splądrowana i pozbawiona właściwego użytku popadła w ruinę, aż w końcu rozebrano ją całkowicie, gdzieś na początku XVIII. Znikną na zawsze z krajobrazu Radymna zespół urbanistyczny. Na koniec należ jeszcze wspomnieć o ogrodzie, który znajdował się na przeciw terenu zajmowanego przez rezydencję, nad rzeką, za drogą do Przemyśla. Prawdopodobnie miał on założenia parkowe, o czym świadczyć mogą rosnące tam drzewa, posadzone w długie rzędy, wyznaczające aleje. Nad rzeką znajduje się do dziś stojący, wielomieszkaniowy dom nazywany „czworkiem”, widocznie mieścił się tu folwark. Kiedy w roku 1772 wkroczyli Austriacy wznieśli na terenie ogrodu budynki koszar wojskowych. Dziś w tych budynkach mają siedzibę m.in. Urząd Miejski, Miejska Biblioteka Publiczna, Gimnazjum i Szkoła Podstawowa.

Ruch Światło – Życie: Oaza Młodzieżowa

Ruch Światło – Życie jest jednym z ruchów odnowy Kościoła według nauczania Soboru Watykańskiego II. Gromadzi ludzi różnego wieku i powołania: młodzież, dzieci, dorosłych, jak również kapłanów, zakonników, zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny w gałęzi rodzinnej, jaką jest Domowy Kościół. Poprzez odpowiednią dla każdej z tych grup formację Ruch Światło – Życie wychowuje dojrzałych chrześcijan i służy odnowie Kościoła przez przekształcanie parafii we wspólnotę wspólnot.
Znakiem Ruchu Światło – Życie jest starochrześcijański symbol fos-dzoe (gr. światło-życie splecione literą omega tworzące krzyż).
Duchowość Ruchu Światło – Życie została wyrażona w „Drogowskazach Nowego Człowieka”. Małżonkowie żyjąc treścią „Drogowskazów” realizują je w „Zobowiązaniach Domowego Kościoła”.

Cel Ruchu Światło – Życie jest osiągany poprzez realizację programu formacyjnego. Każdy uczestnik Ruchu po ewangelizacji, prowadzącej do przyjęcia Jezusa Chrystusa jako swego Pana i Zbawiciela, uczestniczy w formacji w grupie uczniów Jezusa (deuterokatechumenat) a następnie we wspólnocie diakonijnej, podejmując konkretną służbę (diakonię) w Kościele i świecie. Ewangelizacja – katechumenat – diakonia, to trzy etapy drogi formacyjnej Ruchu Światło – Życie na wszystkich poziomach formacji.

Podstawowe metody realizacji programu formacyjnego to: metoda „światło-życie”, przenikająca wszystkie elementy programu formacyjnego, oaza rekolekcyjna i mała grupa formacyjna. Specyfiką metody Ruchu Światło – Życie jest realizacja zasady „życie z życia” i zasady organicznego wzrostu.

Początki historii Ruchu sięgają pierwszej oazy, która odbyła się w r. 1954 Ruch Światło – Życie rozwinął się z oaz – rekolekcji zamkniętych prowadzonych metodą przeżyciową.. Przed rokiem 1976 Ruch był znany pod nazwą „Ruch oazowy”, „Ruch Żywego Kościoła”. Twórcą oazy, założycielem Ruchu i pierwszym moderatorem krajowym był ks. Franciszek Blachnicki (24 III 1921 – 27 II 1987). Ruch Światło – Życie powstał i rozwija się w Polsce a w ostatnich kilkunastu latach rozszerza się również poza jej granicami: na Słowacji, w Czechach, w Niemczech, na Białorusi, Łotwie.

Spotykamy się w każdy piątek pół godziny przed Mszą Świętą przy kościele Serca Pana Jezusa. W Wielkim Poście przy kościele św. Wawrzyńca.

Ruch Światło – Życie: Domowy Kościół

Domowy Kościół Ruchu Światło-Życie pomaga małżonkom sakramentalnym czerpać z łaski i mocy sakramentu małżeństwa, uczy jak żyć tym sakramentem i celebrować go przez całe życie. Łączy on w sobie charyzmaty Ruchu Światło-Życie i międzynarodowego ruchu małżeństw katolickich Equipes Notre-Dame, od którego przejął ideał duchowości małżeńskiej, czyli dążenia ku Bogu w jedności ze współmałżonkiem. Duchowość małżeńska proponowana w ramach Domowego Kościoła jest realizowana poprzez przyjęcie elementów formacyjnych nazywanych zobowiązaniami – darami.
Są to:

  • codzienna modlitwa osobista połączona z lekturą Pisma Świętego,
  • regularne spotkanie ze słowem Bożym,
  • codzienna modlitwa małżeńska jako wspólne stawanie przed Panem,
  • codzienna modlitwa rodziny, jako wspólnoty zanurzonej w Bogu,
  • comiesięczny dialog małżeński i wynikająca z niego reguła życia (systematyczna praca nad sobą),
  • uczestnictwo w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych kręgu (grupa 4-7 małżeństw),
  • uczestnictwo przynajmniej raz w roku w rekolekcjach formacyjnych.

Nie są one celem samym w sobie, ale środkiem do celu.
Ich realizowanie odbywa się w małżeństwie poprzez codzienny wspólny wysiłek małżonków, podejmujących i realizujących poszczególne zobowiązania oraz poprzez wzajemną pomoc małżeństw w kręgu w dążeniu do Chrystusa (idea małej grupy jako środowiska koniecznego do wzrostu wiary). Im wcześniej (chodzi o staż małżeński i wiek dzieci) małżonkowie wejdą na drogę formacji Domowego Kościoła, tym łatwiej im spełniać posługę na rzecz swojej rodziny. Małe dzieci wychowywane w klimacie świadomej wspólnoty chrześcijańskiej w sposób naturalny wzrastają we wierze, ucząc się Boga przez wspólną modlitwę rodzinną, potem lekturę Słowa Bożego, swoiste kręgi biblijne w rodzinie, modlitwę Liturgią Godzin. Możliwość zadawania pytań związanych z wiarą, na równi z pytaniami z innych dziedzin życia, poczucie akceptacji i miłości, świadomość miłości Pana Boga – są ogromnym zapleczem siły i równowagi dla dziecka, gdy zaczyna wchodzić w czas dorastania i odkrywania własnej drogi życia. Małżonkowie zaś mają większą szansę na budowanie miłości zdrowej, wolnej od głębokich zranień, wspierającej współmałżonka w jego dojrzewaniu na płaszczyźnie ludzkiej i duchowej. Będą „odwoływali się do mocy sakramentu, która pozwala każdemu z nich wejść w trudności spowodowane bliskością drugiego.”
www.dk.oaza.pl

W naszej parafii w chwili obecnej istnieją
cztery kręgi Domowego Kościoła Ruchu Światło-Życie.
Spotkania odbywają się jeden raz w miesiącu
w terminie wcześniej ustalonym w ramach kręgu

Strony